LJ's boekenpaleis

Dit blogje gaat verhuizen.

Na lang twijfelen heb ik besloten ook mijn laatste Skynetblog te verhuizen naar WordPress, omdat het daar nu eenmaal makkelijker werken is met een mooier resultaat.

In de komende weken zal ik alle postjes overzetten, de reacties gaan helaas verloren.

Bezoek mijn kersverse stulpje op http://leeshutje.wordpress.com!

Dit is het verhaal van Florentino Ariza die als jonge man hopeloos verliefd wordt op de aristocratische Fermina Daza die hem echter keihard afwijst en uiteindelijk 50 jaar getrouwd zal zijn met de succesvolle, charismatische dokter Juvenal Urbino. Florentino Ariza geeft zijn grote liefde echter niet op en blijft haar haar ganse leven volgen, geduldig zijn beurt afwachtend.

Het verhaal sleepte me meteen mee in een wervelwind die de geuren van het moeras, de zee, de armoei en de camelia's met zich meedroeg. Een wereld ver van mijn bed, waarin Gabriel García me door een comfortabele patrijspoort voor de duur van 509 pagina's een kijkje gunde.

Ik vind het leuk dat hij continu en consistent ieder personage met naam en voornaam aanspreekt.
Ik vind het leuk dat alle personages zulke klinkende namen hebben dat ze wel notenbalken in een compositie lijken.
Ik vind het leuk dat woorden, zinnen en alinea's aan elkaar geweven worden tot parels van liederen - liefdesliederen.

Het einde was ronduit prachtig. Onverwacht, romantisch en zo roerend dat het pijn deed.

Gabriel García's schrijfstijl deed me onmiddellijk aan die van Isabel Allende denken, zonder twijfel mijn favorietste schrijfster. In tegenstelling tot Allende echter, klinken zijn zinsconstructies in mijn hoofd heel wat stroever. Mij lijkt het niet alsof de woorden uit zijn pen kwamen rollen, maar dat hij over elk zinsdeel een uur heeft moeten nadenken. Dat maakte het voor mij wat moeilijker leesbaar. Wat anderzijds niet wegneemt dat ik meermaals bijna mijn bus of halte heb gemist, omdat ik zo verdiept zat in de lotgevallen van Fermina Daza en de wedergevallen van Florentino Ariza.

Ik mis hen nu al.

In 2008 nam ik me voor de 101 "blufboeken" van De Standaard te lezen. Na drie jaar staat de teller op... een schamele 14 boeken! We zijn net over helft en hebben nog 87 boeken te gaan. Dit wordt dringen mensen!

Harry wordt Rabbit genoemd omwille van de snelheid die hij bezat als topbasketbalspeler in het schoolteam. Zijn sportcarrière was echter gauw z'n hoogtepunt voorbij en nu verkoopt hij keukenrobots om zijn jonge gezin te ondersteunen. Op een dag loopt hij weg van zijn huis, zijn zoontje en zijn zwangere vrouw om uiteindelijk met een prostituee te gaan samenhokken, die hij zonder het te weten ook bezwangert want ja, voorbehoedsmiddelen daar moet hij niks van weten.

Ik mag hem niet, Harry 'Rabbit' Angstrom. Hij is egocentrisch en egoïstisch en vindt zichzelf heel wat: knap, aantrekkelijk, snugger. In mijn ogen is hij dat niet. Eigenlijk kan geen van de personages mij bekoren; stuk voor stuk zijn het zwakkelingen zonder een sprankje hoop op een mooiere toekomst dan het heden.

Het boek deed me qua sfeer heel erg denken aan "Revolutionary Road": net zo wanhopig, uitzichtloos en grijs. Het eindigt zoals het begint: met Rabbit die rent, weg van zijn dagdagelijkse huis-gezinnetje-werk-leven.

Er zijn nog vervolgboeken, maar ik denk niet dat ik me daaraan ga wagen.

* 6/10 *

Achterflap: Na het gebruikelijke parcours van vallen, opstaan en opnieuw vallen, besluit Lili, een jonge dertiger, dat het tijd wordt om het heft in eigen handen te nemen. Vastberaden begint ze aan een missie en gaat ze op zoek naar het verschil tussen liefde en seks. Ze begint met de seks.
Doelgericht stort ze zich in uiteenlopende avonturen, thuis en op reis, met als enige voorwaarde dat er geen liefde mee gepaard mag gaan.
Met herwonnen zelfvertrouwen begeeft ze zich uiteindelijk opnieuw op het liefdespad en dat doet ze met de minst voor de hand liggende man die haar pad kruist. Ze wordt verliefd op een soapacteur met een afschrikwekkende reputatie.

Niet zomaar chicklit. De schrijfstijl van Breuer is amusant en to the point, het boek leest vlot maar het einde is helaas voorspelbaar. Eens een player, altijd een player.

* 8/10 *

*7/10*

Achterflap: Ayla en Jondalar sluiten zich aan bij de stam van de Mamutiërs, de Mammoetjagers. Ze worden gastvrij opgenomen en dankzij Ayla's kennis van kruiden en heelkunde past zij gemakkelijk in het stamleven. Op een ander vlak is het leven echter niet zo gemakkelijk. Ze ontmoet de fascinerende meesterbeeldhouwer Ranec, tot wie zij zich sterk voelt aangetrokken. Voor wie zal zij kiezen, de vertrouwde maar jaloerse Jondalar, of de aantrekkelijke Ranec? En zal haar keuze de stam verscheuren?

* 8/10*

Achterflap: Door haar afwijkende uiterlijk en grote intelligentie is Ayla een buitenbeentje in de Stam. Ze probeert steeds opnieuw de vele taboes van de oude stamcultuur te doorbreken en haar eigen leven te leiden. De Stam straft haar zwaar voor haar verlangen: ze wordt verstoten. Ayla besluit op zoek te gaan naar de Anderen, die zijn zoals zij. Ze trekt door een onbekende, vijandige wereld, waar een ijzig klimaat heerst. Eenzaamheid is een voortdurende last, overleven een aanhoudende strijd. Na een langdurige zwerftocht komt ze in een beschutte vallei: ze besluit daar tijdens de sneeuwperiode te blijven. Ze ontdekt dat de dieren even kwetsbaar zijn als zijzelf, en ze sluit vriendschap met ze. Geen van haar ervaringen bereidt haar voor op de verwarring die haar overvalt als ze een jongeman redt uit de klauwen van de door haar geadopteerde holeleeuw. Ze wordt heen en weer geslingerd tussen haar verlangen naar menselijk gezelschap en haar angst voor de onbekende Andere...

* 8/10 *

Achterflap: ... brengt ons terug naar het begin van onze beschaving, ruim 35.000 jaar geleden. De hoofdpersoon is Ayla, die de toekomst van de mensheid in haar bloed heeft. Bij een aardbeving heeft zij haar familie verloren. Als ze daarna eenzaam door het woeste land trekt, wordt ze verwond door een leeuwin. Met enige tegenzin nemen de leden van de Stam haar op. Door haar zuivere gelaatstrekken en grote intelligentie is zij een buitenbeentje. Met haar onstuimige trots probeert zij de vele taboes die de oude cultuur van de Stam beheersen, te doorbreken en een eigen leven te leiden.

* 8/10 *

Een familie wordt volledig uitgemoord en de politie vindt eerst geen spoor naar de vermoedelijke daders. Als blijkt dat het gezin uitgemoord is om een handjevol geld en het moordenarenpaar een paar boefjes van het allerlaagste soort zijn, is dat het begin van een aangrijpend proces met maar één mogelijk einde: de doodstraf.

Truman Capote is een meesterlijke schrijver. Hij is in de eerste plaats journalist maar toen hij over het artikel van de moord struikelde, besloot hij er een boek van te maken. Hij had een fenomenaal geheugen en onthield ieder woord dat er werd gezegd. Bovendien slaagt hij erin om zichzelf volledig uit het verhaal te laten en dus enkel de onpartijdige verteller te zijn, terwijl hij zich wel degelijk in de levens van alle betrokkenen heeft geroerd, niet in het minst die van het moordenaarsduo, met wie hij een goede band opbouwde. Dit wordt in een extra hoofdstuk uitgelegd, toegevoegd door de vertaler.

Verdorie, dit moet je gelezen hebben!

* 8/10 *