10 februari 2010

Gelezen: "Dertien", David Mitchell

dertienAchterflap: "De dertienjarige Jason Taylor heeft een spraakgebrek, en dat maakt hem niet erg populair op school. Ook thuis is het moeilijk zijn plek te vinden tussen een moeder die opeens besluit een carrière te beginnen, een vader met een buitenechtelijke relatie en een oudere zus die hem 'Het ding' noemt. Totdat Jason leert hoe hij met taal de werkelijkheid kan bezweren."

Beetje langdradig boek, dat zal elke lezer moeten toegeven. Het was me lang niet duidelijk waar we precies naartoe gingen, de verteller en ik; wat was 's mans bedoeling toch? Bleek het hele boek, zoals de alwetende achterflap uiteraard doet vermoeden, zich te concentreren op Jason en zijn opgroeien, op zijn worsteling met het gesproken woord en de gevaarlijke jongens in de klas, en op zijn voorzichtig geuite poëzie. Dat vader moeder bedroog had ik pas op het einde door, samen met Jason zélf. Naïef als alle kinderen en LJ's op deze wereld zijn.

Ik vind dat achterflappen moeten afgeschaft worden. Ze verklappen te veel van de inhoud, ze ontnemen je de zin om te beginnen lezen want je weet toch al wat er allemaal gaat gebeuren, en ze zijn totaal overbodig. Tenzij om te weten waarover 't boek gaat maar dat is voor een wurm gelijk ik niet nodig, ik vreet me een weg door alles heen immers.

Enfin, toch maar een * 7/10 *

De commentaren zijn gesloten.