19 mei 2010

Gelezen: "Klara zegt nee", Soazig Aaron

klara zegt neeAchterflap: Laat, meer dan drie maanden na het einde van de Tweede Wereldoorlog en de bevrijding uit het kamp, is Klara terug in Parijs. Ze is onhoffelijk op het provocerende af, kan niet alleen zijn of met anderen, liegt, steelt en mpaakt zich vrolijk over de 'onverdraaglijke barmhartigheid' van haar vrienden. Maar het schokkendste is wel dat ze categorisch weigert haar kleine dochter Victoire terug te zien. Niemand begrijpt haar. Ondertussen schrijft Angelika op wat Klara zegt, wat haar opvalt. (...) is een geschiedenis van een ontzegging. Stukje bij beetje wordt het onuitsprekelijke leed ons duidelijk.

Ook op de achterflap kan je lezen dat er slechts weinig, of tot dan toe zelfs géén, fictieboeken over de tweede wereldoorlog en zijn concentratiekampen is geschreven. Tot dan toe zouden alle verhalen over die zwarte bladen uit de Europese geschiedenis biografisch, of alleszins gebaseerd op waargebeurde feiten zijn. Met dit boek is het niet zo: de schrijfster heeft alles uit haar duim gezogen. Toch lijken de personages en de gebeurtenissen realistisch: Klara die haar dochter niet wil terugzien omdat ze haar niet alle liefde zou kunnen geven die ze verdient, omdat ze die liefde in het kamp is kwijtgeraakt; Angelika en de anderen die de oorlog nog vrij goed zijn kunnen doorkomen dankzij invloedrijke connecties; Klara die haar buren afmaakt omdat zij zonder scrupules het appartement van haar dode ouders hebben ingepikt... Het was een bizar boek, ingewikkeld met de verschillende namen van de personages die Angelika niet bepaald aan de lezer voorstelt, waardoor je zelf maar moet uitzoeken wie-nu-ook-weeral-wie-is, maar ontroerend mooi.

De commentaren zijn gesloten.