24 mei 2010

Gelezen: "Terug naar Oegstgeest", Jan Wolkers

terug naar oegstgeestAchterflap: (...) Wat het boek uitzonderlijk maakt is de manier waarop Jan Wolkers de voorbije wereld van zijn jeugd probeert terug te halen in het heden van de jaren zestig. Herinneringen aan de vooroorlogse wereld van kroepketels, stoomtrams, de deftige kruidenierswinkel van zijn vader, zijn calvinistische ouders en de dood van zijn broer gaan gepaard met beschrijvingen van de ontluikende seksualiteit van de hoofdpersoon en het verlies van zijn geloof.

Jan keert als volwassene terug naar zijn geboortedorp, en deelt zijn herinneringen aan zijn kindertijd met ons. Hij schuwt hierbij geen enkel detail, hoe gruwelijk of persoonlijk ook. (Zo lijkt het toch; elke schrijver is natuurlijk vrij zijn eigen grenzen te trekken voor het vrijgeven van vertrouwelijkheden, en dingen achter te houden.) Scènes als die waarin hij insecten of later laboratoriumdieren systematisch mishandelt waren iets té realistisch weergegeven, om nog maar te zwijgen van de seksscène in het groen met een klasgenootje... Opmerkelijk hoe hij alles weet te omkaderen met de huidige realiteit: het kasteel waar hij werkte als tuinman is nu vervallen; zijn vroegere huis wordt verbouwd; en in elk hoekje komt hij een herinnering aan vroeger tegen. Jammer dat het boek uit was; ik had het gevoel dat er nog veel meer herinneringen konden volgen. Misschien moet ik daarvoor zijn andere werk maar lezen?

De commentaren zijn gesloten.