01 december 2010

Gelezen: "De boekendief", Markus Zusak

boekendief.jpgAchterflap: Het is het jaar 1939. Nazi-Duitsland. Het leven van Liesel Meminger verandert op slag als ze bij het graf van haar broer een voorwerp vindt dat gedeeltelijk onder de sneeuw ligt. Het is "Het Doodgravershandboek", dat daar per ongeluk lijkt achtergelaten.
Liesel leert lezen van haar pleegvader en begint een passie te ontwikkelen voor boeken en taal. Al spoedig steelt ze boeken uit de boekverbrandingen van de nazi's, uit de bibliotheek van de vrouw van de burgemeester, waar er ook maar boeken te vinden zijn. Maar het zijn gevaarlijke tijden. Als het pleeggezin van Liesel een jood in de kelder verbergt, gaat er een wereld voor Liesel open, maar ook dicht...

Negeer de achterflap. Het geeft u amper een flard van een idee hoe dit boek is.

Ongetwijfeld één van de roerendste boeken die ik ooit heb gelezen. Het is geschreven vanuit het verrassende standpunt van de Dood, wat helaas ongeloofwaardig wordt wanneer hij het levensverhaal van het hoofdpersonage vertelt, gebaseerd op het dagboek dat zij heeft geschreven. Resultaat is een veelal vrolijk verhaal vol kleuren over één van de zwartste bladzijden in de wereldgeschiedenis, dat zich afspeelt in het glorierijke Duitsland in een straat vernoemd naar de hemel, waar de armere bevolking de eindjes aan elkaar probeert te knopen en de kinderen er het beste van maken. Dat 'het beste van maken' komt naar voren in het hele boek, waardoor het vrolijk overkomt maar uiteraard is het dat niet, zeker 't einde niet, ach waarom probeer ik uit te leggen hoe het aanvoelde om het te lezen, leest u het alstublieft zelf en u zult moeten toegeven dat het één van de beste boeken van deze tijd is, en meteen al een klassieker.

* 10/10 *

De commentaren zijn gesloten.